วีรพงษ์ ศรีตระกูลกิจการ / Verapong Sritrakulkitjakarn

วันเสาร์ที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2554

Woodcut สีน้ำ

บททึกฝัน

 


ตีห้า






ฝันหลอก





คิด





บ่ายโมง






ฝันบอกเหตุ





พูดไม่ออก






เล่า-บ่าย






เล่า-ดึก






สนทนาไม่รู้จบ






วันที่จำไม่ได้



วันพฤหัสบดีที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2554

ปักชำ – ทาบกิ่งประวัติศาสตร์

วันที่ 1
            บนหอคอยสูงขาวสะอาด ประดับด้วยกระจกทึบและฉนวนกันแดด เป็นวิมานที่ประทับของเทวดาชั้นกามาวจร  ชแหรงฟ้าสามสิบกว่าชั้นเคลื่อนย้ายชั้นภาคด้วยกระสุนฟุ่งบีบแก้วหู เค้าเหล่านั้นมองไม่เห็นฟ้าแม้จะอยู่ใกล้ ไม่ได้สัมผัสโลกแม้เท้าสัมผัสพื้น ไม่ได้หายใจกับกระแสลมได้แต่สูดเครื่องปัดลมที่คำรามกึกก้อง เค้าเหล่านั้นถูกกักอยู่ในวิมานเหมือนโคนม
วันที่ 2
                   เสียงท่องอาขยานเงียบลงแล้ว  ภารโรงกำลังเก็บไม้เรียวและกวาดบอระเพ็ดที่เกลื่อนพื้นไปทิ้ง โต๊ะนักเรียนเก่าที่มีรอยแกะสลักชื่อและรูปต่างๆถูกนำไปกองไว้หลังโรงเรียน จะเอาไปขายต่อก็ไม่ได้เพราะบนโต๊ะเหล่านั้นถูกสักเลขรหัสไว้ด้วยลิควิกสีขาว เหมือนยันต์หนังเหนียว กระดานดำสีเขียวได้จากไปแล้วเห็นเพียงกระดานที่ขาวและผิวลื่นเรียบเนียนเหมือนกินกลูต้าไทโอนท์ มีปากกาเคมีกลิ่นแรงไว้แต่งหน้า เด็กๆจดการบ้านด้วยโทรศัพท์
วันที่ 3
                  เสียงแกะสลักศิลาจารึกดังก้องคำราม  เครื่องมือของอารักษ์ผู้บันทึกได้พัฒนาเป็นกระบอกยาวดำมะเหลื่อม ทำงานอย่างง่ายดายเพียงแค่ใช้นิ้วชี้เหนี่ยวไก เราจะได้ยินเสียงการบันทึกทุกวัน

วันพุธที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2554

Woodcut สีน้ำ





"ตีสามสามนาที"
Woodcut สีน้ำ






"ตีห้าหกสิบห้านาที"
Woodcut สีน้ำ

วันพฤหัสบดีที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2554

นิทรรศการที่เวียงจันทร์ M gallery


ภาพผลงานที่ทำที่เวียงจันทร์



คำคม




เวียง - จำ




วันเปิดนิทรรศการ

















ออกเดินทางจากกรุงเทฑฯวันจันทร์ที่ 14 มีนาคม 2554
เดินทางกลับวันอาทิตย์ที่ 20 มีนาคม 2554






ผลงานศิลปินลาว

การรู้ - บทที่ 2 (กระซิบ)




Woodcut , 2011
150 x 115 cm.

วันอาทิตย์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2554

ฝนฤดูร้อน

           
               เสียงแตกร้าวของฝ้าดังอย่างน่ากลัว สะเก็ดฝุ่นของมันเริ่มหลุดร่วงลงมาเริ่มต้นด้วยการทิ้งรอยเท้าเล็กๆไว้เป็นจุดสีคล้ำๆ เมื่อฝุ่นของฟ้าย้ำบนพื้นและบนหัวของผู้คนจนทำให้ทุกสิ่งเปียกปอน ฟ้าได้สมสู่กับดินผ่านเมฆและแรงลมที่ช่วยในการปฏิสนธิ ก่อให้เกิดภพชาติใหม่ของน้ำ เมฆก่อตัวพร้อมจุติไปสู่ชาติใหม่คือฝน ฝนจะไปตกที่ใดนั้นแล้วแต่แรงลมกรรมจะพัดไป  วันนั้นผมมองไปที่กระจกเห็นฝนหยดหนึ่งมาเกาะที่กระจกไม่รู้ว่ามันเป็นหยดแรกของรอบปีนี้หรือเปล่า  ในหยาดฝนเหม็ดนั้นซ่อนภาพที่เลือนลางบางอย่างเอาไว้  ภาพของความฝันความสุขของใครบางคน  ภาพกระเพาะอาหารที่มีแต่แผล ภาพร่างอันสุกใสของแพลงตอนกำลังร่ายรำ ภาพดวงตาบางคู่กำลังละลาย ภาพที่กำลังซึมสู่ดิน และภาพตัวผม  ตัวผมเมื่อครั้งก่อน.....